Necdet Evliyagil (1927 İstanbul - 2 Nisan 1992) Şair.

İstanbul Erkek Lisesi'ni ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ni bitirdi. Genç yaşta gazeteciliğe başladı. Üniversite öğrenimi boyunca ve daha sonra Cumhuriyet'te çalıştı. Kısa sürede ülke düzeyinde bilinen bir isim haline geldi. Cumhuriyet Gazetesi başta olmak üzere dönemin başlıca gazetelerinde yıllarca ön planda görevler yaptı. Atak ve girgin bir gazeteci olarak tanındı.

Yedek Subaylığını İstanbul Temsil Bürosunda yaptı. 1951 yılında ağabeyi Şevket Evliyagil ile birlikte AJANS-TÜRK Gazetecilik ve Matbaacılık Sanayi şirketini kurdu. TBMM Ankara Milletvekilliği yaptı. Avrupa konseyi Üyeliği görevinde bulundu. NATO/ATA kurucularındandır. 1967-1972 yılları arasında beş yıl süreyle Türkiye Turizm Merkezi Genel Sekreterliğini yaptı. 1967 yılında Basın Şeref Kartı sahibi oldu.

İlk şiirleri lise öğrencisiyken 1945 yılında yayımlandı.

Radyo döneminde (1950-1960) milli şairimiz rahmetli Behçet Kemal Çağlar ile on yıl İstanbul radyosunda "Şiir Saatleri" ve "Şiir Sohbetleri" programlarını sundu. 10 ciltlik şiirli takvim antolojisini gerçekleştirdi. Ülkede yalnız TRT televizyonlarının yayın yaptığı 1978 - 1992 yıllarında 14 yıl süreyle "Şiir Dünyası" programını hazırladı ve sundu. Türkiye'yi 1982 yılında Yugoslavya’nın (bugün Makdeonya'da) Sturga kentinde düzenlenen "Uluslararası Büyük Sanat Şöleni"nde temsil etti.

Bazı şiirleri Devlet Sanatçısı Necil Kazım Akses tarafından bestelendi. Bunların içinde en görkemlisi İstanbul Atatürk Kültür Merkezi'nde 228 kişilik Devlet Korosu ile seslendirilen "Atatürk Senfonisi"dir.

Dünya Çocuk yılında yayınlanan "Çocukların Görkemli Düşü ve Acı Gülüşü" yapıtı değişik bir uygulamayla Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu'nda sahnelendi.

Bütün şiirlerini içeren "İstanbul Düşü" ile şiirde 10, genelde 35 kitap veren Necdet Evliyagil, çok yönlü bir insandı. Renkli yaşamı, sevgide çok bağımlı dostlukları, çalışma hızı ve çeşitli konularda ürettiği, bazıları "Devlet Kitabı" niteliğindeki eserleri, bu tanımın somut kanıtlarıdır. Bu özelliklerine karşın Evliyagil’in en ağırlıklı yönü "Şiir Sevgisi" - "Şiir Belleği" ve sanki bir senfoni tadı veren "Şiir Okuması" idi.

Eserleri başlıca

Şiir: Eski Yalı (1956), Duyabildiğine (1960), Yaşantı (1972), Altınkum Vapuru (1975), Düş ve Gerçek (1978), Çocukların Görkemli Düşü ve Acı Gülüşü (1979).

Yorum ekle veya Makaleye katkı yap

Uyarı!
Hakaret içeren yorumların yasal takip gereği ip adresleri sistem tarafından kayda alınmaktadır.


Filozof
Özel Arama Motoru
- Design by Filozof.net