DİLENCİ KIZ

Kış ortasıydı... havâ pek soğuktu, yerlerde
Bir arşını mütecavizdi gaalibâ karlar;
Soğuktu, hâtıra geldikçe ellerim sızlar
O kış, evet o şitâ-yi sefâlet-âverde

Sokakta dondu sanırdım kanım burûdetten;
Soğuk soğuk ciğerimden geçerdi bâd-ı vezân!
Yolumda her kimi görsem benim gibi nâlân
Olurdu titreyerek serdî-i tabîatten.

Bir akşam üstü... Bütün donmuş ortalık, herkes
Telâş ile müteveccihti kendi hanesine,
Elinde bir yiyecek nakl ederdi ianesine.

Erişti gûşuma pek ince, pek küçük bir ses:
O karlar üstüne düşmüştü zavallı melek,
Morarmış ağzı ile derdi: “Bir dilim ekmek!”

(Süleyman Nesib)

Yorum ekle veya Makaleye katkı yap

Uyarı!
Hakaret içeren yorumların yasal takip gereği ip adresleri sistem tarafından kayda alınmaktadır.


Güvenlik kodu
Yenile

Filozof
Özel Arama Motoru
- Design by Filozof.net