Hasidizm (İbranice : תנועת החסידות) (Yidiş : חסידות) Dindar anlamına gelen hasid sözcüğünden gelir. Ortodoks Yahudiliktir. 18. yüzyıl sonlarında Doğu Avrupa'da (Polonya) İsrael Ba'al Şem Tov tarafından kurulan dini bir harekettir. Üyelerine Hasidim (Hasidler) adı verilir.

18. yüzyılda çağdaş Batı Ukrayna'da manevi canlanma hareketi olarak ortaya çıkmış ve Doğu Avrupa'da hızla yayılmıştır. Bugün, çoğu üye Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ve İngiltere'de ikamet ediyor. İsrail Ben Eliezer, "Baal Şhem Tov", onun kurucu babası olarak görülüyor ve öğrencileri onu geliştirip yaymaya başlamıştı. Günümüzde Hasidizm, Ultra-Ortodoks ("Haredi") Yahudilik içerisinde bir alt grubudur ve dini muhafazakarizması ve sosyal ayrımcılık nedeniyle dikkati çekmektedir. Üyeleri hem Ortodoks Yahudi uygulamasına hem de hareketin kendi benzersiz vurgularına ve Doğu Avrupa Yahudilerinin geleneklerine sıkı sıkıya uygundur; bu nedenle pek çok giysi veya Yidce dili de dahil olmak üzere çoğu Yahudilerin neredeyse tamamıyla Hasidismdir.

Hasidic düşüncesi Lurianic Kabala ağırlıklı olarak çizer ve bir ölçüde onu popülerleştirir. Öğretiler, evrendeki Tanrı'nın varolduğu önemi, her zaman O'nu andıran ve onunla dini pratiğin dinsel yönünü ve fizikselliği ve sıradan eylemlerin manevi boyutunu vurgular. Hasidim'in taraftarları olan Hasidim, her biri kendi kalıtımlı lideri Rebbe'nin başını çektiği "mahkemeler" veya hanedanlar olarak bilinen bağımsız mezhepler içinde örgütlenmiştir. Rebbe'ye saygı ve boyun eğme, onlara manevi bir otorite olarak düşünüldüğü için takipçinin Tanrı'ya yakınlaşması için bağlanması gereken temel ilkelerdir. Çeşitli "mahkemeler" temel inançları paylaşır, ancak ayrı çalışır ve kendine has özelliklere ve geleneklere sahiptir. Bağlılık çoğunlukla nesiller boyunca ailelerde saklanır ve Hasidic olmak, yalnızca dindar olduğu için belirli bir cemaate doğum yapmayı ve Rebbes hanedanına bağlılığı gerektiren kadar sosyolojik bir faktördür. Her bin bin hane halkı ve birkaç düzinelerce küçük mahkeme var. Hasidim'in hem yetişkin hem de çocukların toplam sayısı, 400.000'in üstünde tahmin edilmektedir.

Etimoloji

"Pietist" ve "dindarlığı" ifade eden hasid ve hasidut terimleri Yahudilikte uzun bir tarihe sahiptir. Talmud ve diğer eski kaynaklar, namaz için hazırlık olarak bütün bir saati düşünecek olan "Eski Esirbazlar" (Hasidim ha-Rishonim) ile ilgilidir. Sözcük, Yasayı mektubuna sadece gözetmekle kalmayan, hatta ötesinde iyi işler yapan aşırı derecede adanmış bireyleri ifade eder. Adem kendisi Hubbe Meir'in Eravin 18b unvanlı unvanından dolayı onurlandırıldı: "Adam 130 yıldır aç olan büyük bir avandı." İsimlerini toplu olarak benimseyen ilk kişi, Talmud'da bahsedilenler için belki de model olarak hizmet ettikleri Yunan istihkamından sonra, İkinci Tapınak döneminde Yahudiye'de Hasidan olarak bilinen hasidim idi. Ünvan, son derece dindar için bir şerefli olarak uygulanmaya devam etti. 12. yüzyılda Rheinland'da ya da Yahudi dilinde Ashkenaz'da, başka bir mezhep ekolü kendilerini hasidim olarak adlandırdı; Onları geri kalanından ayırmak için, daha sonraki araştırma Ashkenazi Hasidim terimini kullandı. 16. yüzyılda Kabala yayılırken, ünvan da onunla ilişkilendirildi. Jacob ben Hayyim Zemah, Isaac Luria'nın Shulchan Aruch'un "Gizli bilgeliğe dokunmak isteyen kişinin dindarlık yapması gerekir" şeklindeki sözlerini yazdı.

İsrail'in Ben Eliezer tarafından 18. yüzyılda kurulan hareket, orijinal çağrışımda hasidim terimini benimsedi. Ancak mezhepler büyüdükçe ve özel nitelikler geliştirdiklerinde, adlar giderek yeni bir anlam kazandı. Her biri manevi bir lider tarafından yönetilen gruplara ait olan ortak yandaşları bundan böyle Hasidim olarak biliniyordu. Dönüşüm yavaştı: Hareket ilk olarak yabancılar tarafından (Eski Salomon Maimon'un özbilgisinde hatırlandığı gibi) "Yeni Hasidizm" olarak adlandırıldı ve düşmanları üyelerini Mithasdim olarak derinden alay etti; Kim] hasidim gibi davranmak ". Bununla birlikte, sonuç olarak, genç mezhep, eski çağrışımın ortadan kaldırılmasından sonra böyle bir kitleye kavuştu. Popüler söylemde, en azından Hasid, bir dini öğretmeni izleyen birini hareketten tanımaya geldi. Aynı zamanda modern İbraniceye, "bağlı" veya "öğrenci" anlamına gelen böyle bir girdi. Tarihçi David Assaf'ın gözlemlediği bir kişi sadece bir tutkuyla değil, özellikle de birisi ya da bir hanedanının bir Hasidiydi. Bu dilsel dönüşüm, Hasidik liderlerin kendileri için kabul ettikleri tzaddik "doğru" kelimeye paraleldir; ancak bunlar, aynı yerde Rebbes olarak veya şerefli Admor olarak bilinmektedir. Aslında, bir gözlemci, ahlâki kimseyi, Hasidik edebiyatta tzaddik, sıklıkla miras sahibi efendisi ile bir tarikat mezhebine yöneldi.

Yorum ekle veya Makaleye katkı yap

Uyarı!
Hakaret içeren yorumların yasal takip gereği ip adresleri sistem tarafından kayda alınmaktadır.


Güvenlik kodu
Yenile

Filozof
Özel Arama Motoru
- Design by Filozof.net